Samotny w\u0119drowiec nie niesie ze sob\u0105 wiele, tylko tyle, ile ud\u017awignie na w\u0142asnych, do\u015b\u0107 w\u0105t\u0142ych, ramionach. Troch\u0119 chleba w kieszeni, ju\u017c podesch\u0142ego. Odrobin\u0119 u\u015bmiechu za pazuch\u0105. Ca\u0142kiem sporo nadziei w worku. I ciekawo\u015b\u0107 w spojrzeniu.<\/p>\n
Przed nim d\u0142uga droga, ale on o tym nie my\u015bli. Stawia krok za krokiem i ogl\u0105da si\u0119 za wozem, kt\u00f3ry przeje\u017cd\u017ca obok. W\u00f3z czasem jest autem, czasem limuzyn\u0105, czasem trabantem. Czasem si\u0119 zatrzyma, kto\u015b podwiezie, zamieni dwa s\u0142owa. Czasem nawet kto\u015b zaoferuje co\u015b ciep\u0142ego do zjedzenia.<\/p>\n
Wraz z ciep\u0142ym k\u0119sem, kt\u00f3ry sp\u0142ywa prze\u0142ykiem do \u017co\u0142\u0105dka sp\u0142ywa do serca jakie\u015b takie ciep\u0142o. L\u017cej si\u0119 robi, lepiej. Ciep\u0142o rozchodzi si\u0119 od \u017co\u0142\u0105dka i wkr\u00f3tce \u017caden mr\u00f3z niestraszny. Mo\u017ce nawet rozepnie guzik, czy dwa, mo\u017ce nawet zauwa\u017cy, \u017ce jeden urwa\u0142 si\u0119 poprzedniego wieczora.<\/p>\n
Czasem kto\u015b splunie mu pod nogi. Czasem kto\u015b si\u0119gnie do r\u0105bka kapelusza. Czasem kto\u015b wrzuci mu do kubka ze dwa grosze.<\/p>\n
Nie wiadomo w\u0142a\u015bciwie, po co idzie. Nie wiadomo, dok\u0105d. Cel nie jest istotny \u2013 albo mo\u017ce jest bardzo wa\u017cny, ale on go po prostu jeszcze nie zna. Ka\u017cdy krok go jednak przybli\u017ca.<\/p>\n
A my siadamy do sto\u0142u. W tle graj\u0105 kol\u0119dy, w powietrzu roznosi si\u0119 zapach karpia i szarego sosu, troch\u0119 te\u017c spalenizny, bo znowu kto\u015b zapomnia\u0142 o czym\u015b zostawionym na piecu. Siadamy, niespiesznie, krz\u0105tanina powoli cichnie, rozbrzmiewa czytanie, szeptane \u017cyczenia.<\/p>\n
Potem siedzimy wok\u00f3\u0142 sto\u0142u i \u015bpiewamy i na chwil\u0119 znowu jest tak, jak by\u0142o rok, dwa, trzy, dziesi\u0119\u0107, pi\u0119\u0107dziesi\u0105t lat wcze\u015bniej. Czas w magiczny spos\u00f3b zatacza kr\u0105g. Podnosisz wzrok i nagle k\u0105tem oka ich dostrzegasz \u2013 nie ma ich, ale s\u0105, ich cienie s\u0105 wyra\u017ane. W ch\u00f3rze \u015bpiewaj\u0105cych g\u0142os\u00f3w niemal mo\u017cesz rozr\u00f3\u017cni\u0107 ich w\u0142asne. Rado\u015b\u0107 wibruje w powietrzu, nape\u0142nia sob\u0105 wszystkich, wype\u0142nia nawet najbardziej ob\u017carte \u017co\u0142\u0105dki.<\/p>\n
Potem do drzwi kto\u015b puka. Odwracasz si\u0119, wstajesz, bo przecie\u017c nikt, nie teraz, nie powinien przeszkadza\u0107 w tym magicznym momencie. Ale jednak idziesz do drzwi. Jednak otwierasz.<\/p>\n
Stoi na progu. Obdarty, troch\u0119 brudny. Troch\u0119 \u015bmierdz\u0105cy.<\/p>\n
Lekko u\u015bmiechni\u0119ty.<\/p>\n
Rami\u0105czko od worka si\u0119 urwa\u0142o i teraz sm\u0119tnie zwisa w mro\u017anym powietrzu, kt\u00f3re wywo\u0142uje na twoich ramionach g\u0119si\u0105 sk\u00f3rk\u0119.<\/p>\n
Cofasz si\u0119 wi\u0119c odruchowo. A potem\u2026<\/p>\n
\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"