To niesamowite jest, jak czasami historie wpadaj\u0105 nam w ucho i zanim si\u0119 zorientujemy, ju\u017c same zapisuj\u0105 si\u0119 na kartach opowie\u015bci. Tak sta\u0142o si\u0119 i tym razem.<\/p>\n
Od zawsze lubi\u0142am s\u0142ucha\u0107 doros\u0142ych. Nie wiem, z czego to wynika\u0142o \u2013 by\u0142am ciekawskim dzieckiem. Dzieckiem, kt\u00f3re nie s\u0142ucha\u0142o, gdy kazano mu i\u015b\u0107 spa\u0107 i gasi\u0107 \u015bwiat\u0142o, dzieckiem, kt\u00f3re ukradkiem pods\u0142uchiwa\u0142o rozm\u00f3w doros\u0142ych, dzieckiem, kt\u00f3re, gdy tylko si\u0119 da\u0142o, podgl\u0105da\u0142o przez dziurk\u0119 od klucza. Sama by\u0142am jeszcze zbyt ma\u0142a, by wiedzie\u0107, zbyt niedo\u015bwiadczona, by rozumie\u0107, ale te rozmowy \u2013 toczone przy kieliszku, przy przymkni\u0119tych drzwiach, lekko \u015bciszonym tonem \u2013 to by\u0142o moje okno na \u015bwiat. Tak dowiadywa\u0142am si\u0119, co doro\u015bli my\u015bleli, jakie tajemnicy skrywali, co tak naprawd\u0119 czuli.<\/p>\n
Odkrycia by\u0142y r\u00f3\u017cne. Czasem szokuj\u0105ce, czasem \u015bmieszne, cz\u0119sto wzruszaj\u0105ce. Chyba st\u0105d wzi\u0119\u0142o mi si\u0119 zrozumienie dla innych \u2013 bo nagle okaza\u0142o si\u0119, \u017ce granitowy pomnik rodzic\u00f3w kruszeje, gdy widz\u0119 i czuj\u0119 motywacj\u0119 ich dzia\u0142ania, gdy okazuje si\u0119, \u017ce za nakazami i zasadami stoi mi\u0142o\u015b\u0107 i obawa. Du\u017co da\u0142o mi to w\u00f3wczas do my\u015blenia.<\/p>\n
Tak jak kiedy\u015b ukradkiem, dzi\u015b zupe\u0142nie oficjalnie, bardzo lubi\u0119 s\u0142ucha\u0107, jak starsi opowiadaj\u0105. To troch\u0119 jak podr\u00f3\u017c w czasie \u2013 znowu ta podr\u00f3\u017c! \u2013 do tego, co by\u0142o, co odesz\u0142o, co mo\u017ce i odegra si\u0119 ponownie, ale tak, \u017ce nikt ju\u017c nie b\u0119dzie pami\u0119ta\u0142, \u017ce odgrywa ten sam scenariusz, \u017ce to ju\u017c przecie\u017c by\u0142o. Odchodzenie jest nieuchronne. Okrutne. \u0141amie serce, gdy dotyczy bliskich ludzi. Napawa poczuciem bezsensu, gdy dotyka nas samych.<\/p>\n
Tak wi\u0119c s\u0142uchanie starszych to troch\u0119 odczarowywanie tej kl\u0105twy zapomnienia. Oszukiwanie losu. Wynurzanie z cienia niepami\u0119ci tego, co ju\u017c dawno si\u0119 odby\u0142o, tego, co powinno pozosta\u0107 zapomniane, by w swoim czasie powr\u00f3ci\u0107 jako nowe i zupe\u0142nie \u015bwie\u017ce. By kr\u0105g \u017cycia m\u00f3g\u0142 pozosta\u0107 kr\u0119giem.<\/p>\n
Dziadek opowiada\u0142 o kocie. O tym, jak by\u0142a ich pi\u0105tka i rodzice, jak starali si\u0119 \u017cy\u0107, jak musieli walczy\u0107 o prze\u017cycie.<\/p>\n
To by\u0142o podczas okupacji. Nie by\u0142o wiele do jedzenia, a mi\u0119so by\u0142o rarytasem. Jedzenie kupowa\u0142o si\u0119 na kartki, mi\u0119sa by\u0142o kilka kilogram\u00f3w na miesi\u0105c, czyli \u2013 tyle co nic. Sposob\u00f3w na przetrwanie by\u0142o wiele, ludzka wyobra\u017ania i potrzeba matk\u0105 wynalazk\u00f3w wszelkich. I tak, mieszkaj\u0105c na stacji kolejowej, zbiera\u0142o si\u0119 buraki, kt\u00f3re wypad\u0142y z wagon\u00f3w je wioz\u0105cych. Wypada\u0142y z powodu nier\u00f3wno\u015bci na przej\u015bciu kolejowym, a \u017ce je\u017adzi\u0142y regularnie \u2013 zbiera\u0107 je mo\u017cna by\u0142o tak\u017ce regularnie. Potem gotowa\u0142o si\u0119 z nich syrop o konsystencji miodu i zjada\u0142o z chlebem.<\/p>\n
Kiedy by\u0142o ju\u017c po \u017cniwach, gospodarze pozwalali przej\u015b\u0107 po polu i zebra\u0107, co zosta\u0142o. A zazwyczaj zostawa\u0142o kilka dobrych snopk\u00f3w, kt\u00f3re potem zmielone, pozostawa\u0142y na strychu jako zapasy m\u0105ki. Zbiera\u0142o si\u0119 te\u017c ziemniaki, te\u017c ju\u017c po wykopkach. Nazbiera\u0142o si\u0119 zawsze kilka work\u00f3w, mimo, \u017ce gospodarze wcze\u015bniej ju\u017c plony zebrali. Kiedy ugotowa\u0107 sosu grzybowego z grzyb\u00f3w rosn\u0105cych przy rowie \u2013 obiad pierwsza klasa.<\/p>\n
By\u0142y jednak tak\u017ce okresy, kiedy nie by\u0142o zbyt wiele do jedzenia. By\u0142 te\u017c pewien bohaterski kot. Przydomowy, troch\u0119 ob\u0142askawiony, troch\u0119 rodzinny. Rzecz dzia\u0142a si\u0119 w czasie okupacji. Rodzina, kt\u00f3ra przed wojn\u0105 mieszka\u0142a na stacji, bo pradziadek by\u0142 zawiadowc\u0105 tej\u017ce, musia\u0142a przenie\u015b\u0107 si\u0119 do domu nieopodal, bo stacj\u0119 zaj\u0119li Niemcy. Niemiec je\u017adzi\u0142 na koniu i polowa\u0142, tak\u017ce na koty.<\/p>\n
Kot by\u0142 jednak ichni. Sw\u00f3j. Kt\u00f3rego\u015b dnia upolowa\u0142 zaj\u0105ca i przytarga\u0142 ze sob\u0105 na pr\u00f3g domu. Zaj\u0105c by\u0142 du\u017cy, ci\u0119\u017cki, kot nie m\u00f3g\u0142 go unie\u015b\u0107, musia\u0142 ci\u0105gn\u0105\u0107. Przyci\u0105gn\u0105\u0142 na pr\u00f3g i miaucza\u0142, dop\u00f3ki pani gospodyni go nie przyuwa\u017cy\u0142a. Ale by\u0142a rado\u015b\u0107! Uczta. Ca\u0142a rodzina si\u0119 najad\u0142a. Kot w nagrod\u0119 dosta\u0142 du\u017c\u0105 porcj\u0119 mleka i niesko\u0144czone uwielbienie, a pami\u0119\u0107 o nim \u2013 przetrwa\u0142a do dzi\u015b, przez ponad siedemdziesi\u0105t lat.<\/p>\n
Pami\u0119\u0107 zawodna jest, t\u0119 histori\u0119 s\u0142ysza\u0142am kilka razy, czasem w r\u00f3\u017cnych wersjach, r\u00f3\u017cnych wariantach. W kt\u00f3rej\u015b z nich pojawia\u0142 si\u0119 znowu z\u0142y Niemiec, kt\u00f3remu kot zwin\u0105\u0142 kr\u00f3lika, a nie zaj\u0105ca, i kt\u00f3rego ten hodowa\u0142, i zani\u00f3s\u0142 polskiej rodzinie. Niemiec potem na koniu goni\u0142 kota i pr\u00f3bowa\u0142 go ustrzeli\u0107, ale kot\u00a0 by\u0142 sprytny i ucieka\u0142. Dzielny kot. Bohaterski kot.<\/p>\n
Jak by\u0142o?\u2026 Nie wiadomo. Ale pami\u0119\u0107 pozosta\u0142a.<\/p>\n
Kot, jaki by\u0142, mo\u017ce kiedy\u015b wr\u00f3ci.<\/p>\n
Kto wie.<\/p>\n
Mo\u017ce zamiauczy w\u0142a\u015bnie pod Waszymi drzwiami.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"