Nie t\u0119skni si\u0119 za flag\u0105. Ani za hymnem. Ani tym bardziej za idiotami z rz\u0105du. T\u0119skni si\u0119 za ma\u0142ymi rzeczami: za ulicami, za widokiem z okna, za ulubion\u0105 hamburgerowni\u0105, za wsp\u00f3lnym wieczornym siedzeniem przy stole. Za aromatyczn\u0105 i gor\u0105c\u0105 czarn\u0105 herbat\u0105, kt\u00f3ra smakuje tak, jak powinna, tylko w domu.<\/p>\n
![\"DSC_0010\"](\"https:\/\/walizkaczerwona.files.wordpress.com\/2015\/12\/dsc_0010.jpg?w=300\")
\u015awi\u0119ta – cho\u0107 bywaj\u0105 tak uci\u0105\u017cliwe ze wzgl\u0119du na intensywno\u015b\u0107 dozna\u0144 rodzinnych – sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 z ca\u0142ego wachlarza ma\u0142ych, z pozoru nieistotnych, rytua\u0142\u00f3w. Wsp\u00f3lne pieczenie piernik\u00f3w – ach, ten zapach, kt\u00f3ry unosi si\u0119 jeszcze przez kilka dni w ca\u0142ym domu! – , sma\u017cenie karpia, uk\u0142adanie \u0142usek i sianka na powodzenie w nadchodz\u0105cym roku pod obrusem, ubieranie choinki (pomy\u015ble\u0107, \u017ce kiedy\u015b tego nie znosi\u0142am!), no i przede wszystkim – prezenty \ud83d\ude42<\/p>\n
Co szczeg\u00f3lnego jest w pozna\u0144skiej Gwiazdce?<\/p>\n
Po pierwsze, jest to Gwiazdka i jak sama nazwa wskazuje, zaczyna si\u0119, gdy na niebie zab\u0142y\u015bnie pierwsza gwiazdka. Nie wiem, niestety, jak to dok\u0142adnie wygl\u0105da w innych regionach, ale praca z lud\u017ami z r\u00f3\u017cnych k\u0105t\u00f3w Polski nauczy\u0142a mnie, \u017ce cho\u0107 wydaje nam si\u0119, \u017ce Polska nasza jest bardzo jednolita, w rzeczywisto\u015bci r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 jest zaiste wielka. Poznaniacy po prostu nie u\u015bwiadamiaj\u0105 sobie tego, jak bardzo ich wymowa\/zwyczaje\/spos\u00f3b bycia inny jest od standardu; ot, zwyk\u0142y i standardowy etnocentryzm.<\/p>\n
Po drugie, na stole pojawia si\u0119 12 postnych da\u0144 (to akurat niczym wyj\u0105tkowym nie jest, jak przypuszczam). W\u015br\u00f3d nich oczywi\u015bcie niez\u0142omny karp (sma\u017cony, a potem dopiekany w cebulce) z szarym sosem z rodzynkami, tysi\u0105ce pierog\u00f3w (z kapust\u0105 i grzybami, ale nie zabraknie te\u017c kilku ruskich), kapusta z grzybami, ziemniaki (!), makie\u0142ki (makaron z… makiem i dodatkami) i mak\u00f3wki (dodatek od \u015bl\u0105skiej cz\u0119\u015bci rodziny), zupy: barszcz z uszkami, grzybowa, rybna lub bia\u0142y \u017cur, groch z kapust\u0105, \u015bledzie, a na deser: kompot z suszu i makowiec. Na naszym stole nie mo\u017ce r\u00f3wnie\u017c zabrakn\u0105\u0107 kulebiaka (odziedziczony po Dziadku ze Wschodu): ciasta dro\u017cd\u017cowego wype\u0142nionego kapust\u0105 i grzybami, polanego grzybowym sosem.<\/p>\n
Och. Zdaje si\u0119, \u017ce pisanie o jedzeniu „na g\u0142odnego” jest r\u00f3wnie niebezpieczne, co robienie w tym stanie zakup\u00f3w. Pisze si\u0119\/kupuje zdecydowanie za du\u017co. Chocia\u017c czas sp\u0119dzony na jedzeniu (ewentualnie pisaniu o nim) nigdy nie jest stracony \ud83d\ude42<\/p>\n
Po czwarte, Pasterka. I nie chodzi nawet o obrz\u0105dek, o religi\u0119, a tym bardziej – o polityk\u0119 (o ile oczywi\u015bcie proboszcz nie rozp\u0119dzi si\u0119 zbytio na kazaniu). Chodzi o to poczucie bycia razem, o wsp\u00f3lne kol\u0119dowanie, o u\u015bmiechy, rado\u015b\u0107 i celebracj\u0119 chwili. Rzadko kiedy mo\u017cna tego do\u015bwiadczy\u0107.<\/p>\n Po pi\u0105te, ten moment, gdy p\u00f3\u017ano w nocy zgasn\u0105 w ko\u0144cu ostatnie \u015bwiat\u0142a, a dom pogr\u0105\u017cy si\u0119 w ciszy. S\u0142ycha\u0107 tylko oddechy \u015bpi\u0105cych. Czu\u0107 zapach choinki. W powietrzu wci\u0105\u017c jeszcze wibruje rado\u015b\u0107, a poczucie, \u017ce jestem dok\u0142adnie tam, gdzie powinnam by\u0107, gdzie moje miejsce, ogarnia mnie, gdy przyk\u0142adam g\u0142ow\u0119 do poduszki.<\/p>\n To jest w\u0142a\u015bnie dom. Za tym w\u0142a\u015bnie t\u0119skni\u0119.<\/p>\n I pomy\u015bla\u0142am, \u017ce dobrze sobie o tym przypomnie\u0107, b\u0119d\u0105c daleko od niego.<\/p>\n Weso\u0142ych \u015awi\u0105t.<\/p>\n alfa<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"![\"DSC_0021\"](\"https:\/\/walizkaczerwona.files.wordpress.com\/2015\/12\/dsc_0021.jpg?w=300\")
Po trzecie, kol\u0119dy. Kiedy\u015b z dzie\u0107mi prosili\u015bmy, by by\u0142o ich jak najmniej!<\/em>, bo tylko niepotrzebnie przeci\u0105gaj\u0105 czas oczekiwania na otwarcie g\u00f3ry prezent\u00f3w spod choinki. Dzi\u015b doceniam ten dreszczyk emocji i wsp\u00f3lne cieszenie si\u0119 sob\u0105 nawzajem – rodzin\u0105, kt\u00f3ra wyj\u0105tkowo: a. nie gada g\u0142upot (bo \u015bpiewa i gadanie jest zabronione), b. nie ogl\u0105da TV, c. nie siorbie, nie mlaska i nie krztusi si\u0119. To chyba te\u017c ostatni taki moment, kiedy wszyscy razem, zebrani u sto\u0142u, \u015bpiewamy. Troch\u0119 jak podr\u00f3\u017c w czasie do lat, kiedy wsp\u00f3lne \u015bpiewanie by\u0142o jedn\u0105 z form sp\u0119dzania czasu.<\/p>\n