O blogu

Garść czeskich obfitości

Jeśli szykujesz się na wyprawę do naszych południowych sąsiadów i nie wiesz, od czego zacząć, a w Twojej głowie pojawia się seria pytań: czym tam właściwie płacą? co jedzą? czego się napić? gdzie mogę spać? – to trafił@ś w odpowiednie miejsce! Poniżej seria postów, która powinna zaopatrzyć Cię w niezbędną wiedzę, by w Republice Czeskiej nie dać się przygnieść tonie knedlików, utopić w morzu piwa albo stracić fortuny na pamiątkach kupowanych na Moście Karola.

Blog dzieli się na kilka pomniejszych bloków:

#Czechy praktycznie – by wiedzieć, co zabrać, gdzie spać, co zjeść i wypić, a także – dokąd właściwie pojechać, by zobaczyć coś ciekawego

#Czechy mentalnie – gdy masz już mniej lub bardziej zaplanowaną podróż, ale chciał@byś poznać mieszkańców Czech nieco bliżej. Znajdziesz tutaj felietone napisane piórem osoby, która Czechów i Czeszki obserwuje pod względem języka czeskiego, kuchni, w życiu codziennym, świątecznym, a także tym prowadzonym on-line. Znajdzie się też refleksja, jak to możliwe, że dwa tak bliskie narody pod względem językowym i geograficznym mogą być tak różne.

Według różnych badań Czesi są najulubieńszym narodem Polaków*; Czesi zazwyczaj na tę wiadomość uśmiechają się z lekkim zakłopotaniem, a potem dodają, że niestety ta miłość nie jest odwzajemniona. Polacy Czechów owszem kochają – za piwo, knedla i luz – ale prawda jest taka, że dokładnie tak, jak i Czesi, dają się czasem ogłupić stereotypom, które rządzą wyobrażeniami o naszych krajach. Niby więc sąsiedzi, którzy są sobie językowo tak bliscy, a jednak nie wiemy o sobie wzajemnie prawie nic. Z tego względu postanowiłam poszerzyć nieco własne horyzonty i spisać różne spostrzeżenia dotyczące czeskiej kultury i mentalności.

#Palcem po Republice

Przygotowałam również dodatkowo interaktywną mapkę Republiki, dzięki której zobaczysz, jakie miejsca już odwiedziłam i jakie polecam bądź odradzam (tych niewiele!). To miejsce, w którym zapoznasz się z geografią Republiki, jej podziałem i regionami. Odnajdziesz tutaj także interaktywną mapę Czech, na której bieżąco zaznaczam opisywane przeze mnie miejscówki, natomiast zakładki z poszczególnymi regionami przyniosą garść informacji na temat każdego z nich.

#Myślodsiewnia

Jak możecie przypuszczać po nazwie, byłam (a w głębi serca wciąż jestem!) wielką fanką serii o Harrym Potterze. W powieści pojawił się kiedyś pewien przedmiot, który bardzo przydałby mi się na co dzień. Mianowicie, myślodsiewnia. Magiczna misa, która zbiera myśli tłoczące się w głowie i pozwala w spokoju się im przyjrzeć. Niestety takowej nie posiadam – dlatego postanowiłam stworzyć sobie własną. Tutaj będę pisać na tematy niezwiązane z tematyką Czech, będące jednak aktualnymi i frapującymi mnie problemami. Możecie spodziewać się tekstów o feminizmie, społeczeństwie albo po prostu fajnym życiu. Tutaj też znajdą się teksty tworzące projekt Bez pamięci.

Bez pamięci

To projekt, który narodził się w mojej głowie już dawno. Niedawno natomiast wyklarował się na tyle, by pojawiły się pierwsze teksty. Chodzi o pamięć, chodzi o tożsamość, chodzi o zrozumienie, skąd jestem i dlaczego właśnie tutaj. Postanowiłam spojrzeć oczami przodków na dzisiejszy świat, choć trochę zrozumieć, kim są albo kim byli i dlaczego wybierali tak, a nie inaczej. Wbrew temu, jak wielką wiedzę historyczną dzisiaj posiadamy, wciąż i wciąż wydaje nam się, że byliśmy pierwsi. Że my byśmy tak nigdy nie postąpili.

Guzik prawda. Wierzę w to, że rzeczywistość wynika z przeszłości. Nikt nie żyje oderwany od świata zewnętrznego. Czasem, by lepiej zrozumieć siebie i to, co dzieje się teraz – wystarczy spojrzeć wstecz. To właśnie próbuję zrobić. Zapraszam do podróży w przeszłość.

Z walizką przekonań

Poznawanie mentalności ludzi bywa niebanalnym składnikiem podróży. Zazwyczaj wyruszam w drogę z walizką pełną wyobrażeń o miejscu i ludziach mojej destynacji, a potem nierzadko szybko muszę wyrzucić do kosza jej całą zawartość. Nieoczekiwane odkrycia, zaskoczenia i zdziwienia uczą mnie otwartości na innych, ale też każą krytycznie spojrzeć na siebie i własny kraj. To chyba najcenniejsza lekcja, jaką przywożę ze sobą po każdej podróży, kiedy czerwoną walizkę chowam z powrotem za szafę.

Jeśli czujecie się zaintrygowani – zapraszam do odkrywania moich czeskich i nie-czeskich spostrzeżeń. Do usłyszenia!

alfa

*Czesi, ulubiony naród Polaków, Wyborcza, 16.06.2012

*Stosunek Polaków do innych narodów, CBOS, NR 14/2015